บทที่ 1

จุดเริ่มต้นและจุดเปลี่ยน

ปี 2226

   ในยามเช้าของวันหนึ่ง มีครอบครัวเล็กๆที่ย้ายมาอาศัยอยู่แถวชานเมืองหลวงเอเชียกลาง ของประเทศที่กำเนิดขึ้นใหม่เป็นจักรวรรดิเอเชีย บูลไรซดราก้อน ซึ่งมีสมาชิกอยู่กันแค่ 3 คน คือ แม่และลูกทั้ง 2 ซึ่งคุณพ่อของเด็กทั้ง 2 คนนี้ ได้หายสาบสูญไปก่อนหน้านี้เป็นเวลา 5 ปี ทำให้ผู้เป็นแม่ต้องคอยทำงานหาเลี้ยงครอบครัวอย่างหนักเสมอมา ซึ่งครอบครัวนี้คือตระกูล โยชิคูนิ ที่มีประวัติที่ไม่ค่อยดีในอดีต จึงทำให้คนทั่วไปไม่คอยให้ความช่วยเหลือตระกูลนี้แบบมิตรเท่าที่ควร แต่ถึงอย่างนั่นคุณนาย ฮิโตมิ ก็คอยสร้างมิตรภาพและคอยช่วยเหลือเพื่อนบ้าน ทำให้เพื่อนบ้านเปลี่ยนแนวคิด,รักใคร่ตระกูลนี้มากกว่าเดิม แล้วเธอก็ได้บอกว่า “เราควรที่จะเดินไปข้างหน้า อย่าไปยึดติดกับอดีตที่ผ่านมา” และเพื่อนบ้านก็ยังคอยห่วงใยลูกทั้งสองของเธอด้วย ซึ่ง มาซาโตะ กับ อายากะ ก็เป็นเด็กที่ใสซื่อ ประจำหมู่บ้าน

2/4/2226

   ในวันนี้ มาซาโตะ กับน้องสาวของเขา อายากะ ได้ย้ายสถานศึกษาใหม่มาศึกษาที่เมืองหลวง โดย มาซาโตะ ได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง และ น้องสาวของเขาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนมัทธยมแห่งหนึ่งเช่นกัน เป็นการเทียบโอนมา มาซาโตะ อยู่มหาวิทยาลัยปี 1 ส่วนน้องสาวอยู่ ม ต้น ปี 3 ซึ่ง สองพี่น้องก็รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้พบเจอเพื่อนและอาจารย์ใหม่

   ขณะที่  มาซาโตะ กำลังเดินเข้ามหาวิทยาลัยนั่น ได้เจอกับอาจารย์ท่านหนึ่งกำลังขนกองเอกสาร แล้ว มาซาโตะ ก็อยากไปช่วย จึงรีบเข้าไปช่วยเหลือ

   มาซาโตะ: “ให้ผมช่วยมั่ยครับ”

   อาจารย์ท่านนั่น: “ไม่เป็นไรพ่อหนุ่ม แค่นี้เอง”

แต่ มาซาโตะ ก็ยังคงอยากจะช่วยอาจารย์ท่านนั่น จนอาจารย์ก็ยอมให้เขาช่วย เมื่อมาถึงห้องพักครู อาจารย์ก็ได้บอกกับ มาซาโตะ ว่า

   อาจารย์ท่านนั่น: “ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม ถือว่าน้อยคนนักที่จะมาช่วยอาจารย์แก่ๆอย่างฉัน” แล้วอาจารย์ท่านนั่นก็ได้แนะนำตัว “ฉันชื่อ ศาสตราจารย์มิชิโอะ คิชิดะ แล้วพ่อหนุ่มชื่ออะไรละ? ” จากนั้น มาซาโตะ ก็ได้ตอบอย่างไม่ลังแล “ผมชื่อ มาซาโตะ โยชิคูนิ” และอาจารย์มิชิโอะก็ยิ้ม หลังจากนั่น มาซาโตะ ก็ได้บอกว่า “ผมได้เวลาเข้าเรียนแล้วละครับ ผมหวังว่าคงจะได้เจออาจารย์อีก ผมขอตัวก่อนครับ” แล้ว มาซาโตะ ก็เดินออกจากห้องไป เพราะได้เวลาเรียนแล้ว หลังจากนั่นเขาได้เลือกที่นั่งอยู่หลังห้องริมหน้าต่าง เพราะเขาชอบที่จะมองสิ่งต่างๆข้างนอกอยู่บ่อยๆ เขาได้นึกถึงภาพสมัยเด็กที่เคยชอบโดนรังแกจากเพื่อนบ่อยครั้ง เป็นภาพที่เขารู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึกๆว่าทำไมเขาถึงอ่อนแอแบบนั่น หลังเรียนจบช่วงเช้า ได้มีการพักกลางวัน เขาได้เดินไปที่ศูนย์อาหารของมหาวิทยาลัยที่อยู่ชั้นล่าง เพื่อหาซื้ออะไรทานและเดินสำรวจรอบๆ บังเอิญในขณะนั่นเขาได้บังเอิญไปสังเกต ชายกลุ่มหนึ่งท่าทางเป็นรุ่นพี่แถวนั่นกำลังรังแกนักศึกษาชั้นปีที่ 1 โดยการให้ทำท่าทางเป็นลิง พร้อมทั้งโดนข่มขู่หากไม่ทำตามจะไม่ยอมให้ก้าวเข้ามาที่มหาวิทยาลัยนี้อีก และในขณะนั่นมีรุ่นพี่ภายในกลุ่มนั่นได้เห็น มาซาโตะ พร้อมทั้งได้เรียกเขามา “นายตรงนั่นนะ อยากมีส่วนร่วมมั่ย? ดูท่าเป็นเด็กปี1สินะ” เขาก็กำลังสับสน มึนงง แล้วเขาก็ได้บอกไปว่า    
   มาซาโตะ: “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”  
   จากนั่นรุ่นพี่คนหนึ่งได้บอกว่า “สิ่งที่นายเห็นตรงนี้เก็บเป็นความลับได้ไหม ขืนนายไปฟ้องอาจารย์ นายจะโดนอะไรคงรู้สินะ” แล้ว มาซาโตะ ก็พูดตอบไปว่า “ถึงอย่างนั้นผมเห็นว่ามันไม่สมควรกระทำกับรุ่นน้องแบบนี้นะครับ ถ้าจำเป็นผมคงต้องแจ้งอาจารย์” รุ่นพี่คนหนึ่งแสดงสีหน้าไม่พอใจ แล้วเตรียมกำปั่นพร้อมที่จะชกใส่หน้าเขา ซึ่งมาซาโตะรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนักในหัวเขาคิดที่จะต่อสู้ป้องกันตัว แต่ใจเขาลังแลที่จะทำแบบนั้น จากนั่นรุ่นพี่ก็พุ่งหมัดโดยตรงไปยังหน้าของเขา แต่ มาซาโตะ ก็หลบได้พอดี ซึ่งเขาไม่สู้คน จึงได้รีบวิ่งไป ส่วนรุ่นพี่ก็วิ่งไล่ตาม ในขณะนั่น ตอนที่เขากำลังวิ่งใกล้ถึง บันได ก็ได้เจอกับ ชายคนหนึ่ง แล้วชายคนนั่นก็ได้พาเขาไปหลบแถวหลัง มหาวิทยาลัย ทำให้เขารู้สึกที่จะขอบคุณเขามาก “นายชื่อว่าอะไรหรอ?” มาซาโตะ ได้ถามชายคนนั่นที่ช่วยเขา และเขาก็ได้ตอบกลับไปว่า “ฉันนะหรอชื่อว่าอะไร โถถังกะละมัง ออกจะฮอทขนาดนี้ นายนี้มัน!!” มาซาโตะ ก็ได้บอกกลับไปว่า “ผมจะไปรู้ได้ไงผมพึ่งมาที่นี้ครั้งแรกเองครับ ” ชายคนนั่นบอกก็ได้บอกไปว่า “โถ่เด็กใหม่นี้เอง ฮ่าๆ เราชื่อ ซาโตรุ ยามาซากิ เป็นบุคคลที่หล่อที่สุดในมหาวิทยาลัยเชียวนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เราอยู่ปี 1 แหละ” ขณะนั้นมาซาโตะ ก็ทำหน้าเบื่อโลก แล้วก็บอกกับเขาว่า “อยู่ปีเดียวกันเลย ซาโตรุคุง แล้วอยู่ห้องไหนละ” ซาโตรุก็ได้ตอบกลับ “อยู่ห้อง 406 ห้องเดียวกับนายไงละ” ยิ่งทำให้ มาซาโตะยิ่งสับสนมึนงง เข้าไปอีกว่าเขารู้ได้ไง ทั้งที่เขายังไม่เคยเห็นหน้าของซาโตรุคุงเลย เขาได้ถามไปว่า “ซาโตรุคุงรู้ได้ไง เรายังไม่เคยเห็นหน้านายเลยนะ” และเขาได้ตอบกลับไปว่า “ฉันเป็นประเภทชอบโดดเรียนวิชาที่ไม่ชอบ แต่ฉันเห็นหน้านายแล้ว แต่ยังจำไม่ค่อยได้ ฮ่าๆ แถมฉันเป็นหัวหน้าห้องของนายด้วยนะ แล้วนายละชื่ออะไร” ขณะที่ มาซาโตะ กำลังจะตอบเขานั่นเอง เขาก็พูดแทรกมา “ชื่อมาซาโตะคุงสินะ พอดีเราจำได้จากรายชื่อที่จะมาอยู่ห้องเราละ” มาซาโตะ ก็เลยสวนตอบไปอย่างหงุดหงิดว่า “จะให้เราแนะนำเพื่ออะไรนี้?!”

   หลังจากนั่นก็ได้เป็นเพื่อนคนแรกของมาซาโตะ ตั้งแต่ที่ย้ายมาศึกษาที่นี้ ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปเข้าห้อง มีรุ่นพี่กลุ่มเดิมที่มีเรื่องตามมาหาถึงที่ดักอยู่ระหว่างทาง ทำให้ มาซาโตะ และซาโตรุตกใจอย่างมาก แล้วรุ่นพี่คนหนึ่งก็ได้พูดออกมาว่า “ต่อให้ติดปีกก็หนีพวกฉันไม่พ้นหรอกเด็กน้อย” แล้วซาโตรุก็ได้บอกถึงรุ่นพี่พวกนั่นว่า “เป็นรุ่นพี่ที่ไม่น่าเคารพเลยแม้แต่นิดเดียว!!” มาซาโตะก็เลยช่วยตอบกลับไปว่า “ทำตัวให้สมกับเป็นรุ่นพี่ด้วยเถอะครับ” แล้วรุ่นพี่กลุ่มนั้นก็โมโหอย่างมากได้เข้าตะลุมบอลจน 2 คนนั่นปวดไปทั้งตัว จนกระทั่งมีผู้หญิงผมบรอนใส่แว่นตาคนนึงโผล่มาแล้วได้ตะโกนบอกว่า “อย่าทำอะไรสองคนนั่นนะค่ะ งั้นฉันจะไปฟ้องอาจารย์แน่!!” แล้ว มาซาโตะกับซาโตรุถึงกับตกใจว่ามีคนมาช่วยเขาแล้วทั้งๆที่ ซาโตรุเคยบอกว่ารุ่นพี่กลุ่มนี้มีอิทธิพลมากในมหาวิทยาลัย ขนาด อธิการบดี ยังไม่กล้าไปยุ้งด้วย จึงเป็นเหตุที่ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับรุ่นพี่กลุ่มนี้เลย ในขณะนั่น ซาโตรุก็ได้พูดขึ้นว่า “มีนางฟ้ามาช่วยแล้ว ดีใจจัง” รุ่นพี่คนหนึ่งก็ได้บอกกับเธอไปว่า “น้องเด็กใหม่น่ารักๆแบบนี้ แถมเป็นเด็กเรียนอีก ไม่ควรเข้ามายุ่งกับเรื่องของลูกผู้ชายจะดีกว่านะ”  แล้วผู้หญิงผมบรอนที่ดูท่าท่างเป็นเด็กใหม่เหมือนมาซาโตะ ก็ได้สวนกลับไปว่า “อย่าให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ได้มั่ยค่ะมันดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยนะค่ะ” รุ่นพี่ก็ได้ตอบกลับว่า “ดูจากท่าทางและคำพูดเหมือนลูกคุณหนูจริงนะ อย่างงี้ต้องจัดรับน้องหน้าใหม่สักหน่อย” รุ่นพี่กลุ่มนั่นก็ได้เดินไปหาผู้หญิงคนนั่นแล้วเริ่มจะทำร้ายร่างกาย แล้วทันใดนั่นเธอก็ได้พูดออกไปว่า “อย่าเข้าใกล้ฉันอีก 1 เซนติเมตรนะ งั้นฉันจะหาว่าไม่เตือนนะค่ะ” จากนั่นรุ่นพี่ก็หัวเราะดังขึ้นแล้วทันใดนั่น รุ่นพี่คนหนึ่งก็ได้ล่มลงพื้นด้วยลูกเตะของเธอ ทำเอาคนแถวนั่นถึงกับ ทึ่งกับความสามารถของเธอ ในขณะนั่นรุ่นพี่หัวหน้ากลุ่มได้กล่าวออกมาว่า “เด็กใหม่นี้น่ารักแถมดุด้วยนี้หว่า ฮ่าๆ จัดเธอสักสองสามทีสิพวกเรา” แล้วเธอก็ได้บอกไปด้วยสีหน้าที่เอาจริงว่า “เข้ามาให้หมดเลยค่ะ เป็นสุภาพบุรุษที่รุมผู้หญิงที่อยู่คนเดียวนี้จะเรียกว่าอะไรดีค่ะคุณพี่ๆ” จากนั่นผ่านไปไม่กี่วินาที รุ่นพี่ทั้งหมดก็นอนเรียงกันที่พื้น แล้วก็พูดลอยๆออกมาว่า “นี้เราแพ้ผู้หญิงงั้นหรอ?!” เธอก็ได้ยินแบบนั่นแล้วก็ตอบรุ่นพี่เหล่านั่นเต็มปากเต็มคำว่า “ไปฝึกมาใหม่เถอะค่ะ แถมเก่งกับผู้หญิง และคนไม่มีทางสู้อีก ดีแต่ใช้อำนาจไปวันๆสังคมถึงได้เป็นแบบนี้!!” หลังจากนั่นรุ่นพี่ก็ได้ถอยไปอย่างเงียบๆ ในขณะนั่น มาซาโตะ กับซาโตรุก็กำลังเดินไปห้องพยาบาล ผู้หญิงผมบรอนคนนั่นก็ได้ตามไปแล้วได้ถามว่า “เธอทั้งสองคนเป็นอะไรมั่ย ดูจากสภาพท่าทางจะแย่เลยนะค่ะ?” แล้วเธอก็ได้ยิ้มไปทาง มาซาโตะ แต่เขาดูเหมือนเย็นชากับผู้หญิงเหมือนมีอดีตฝั่งใจอย่างไงอย่างงั้น จากนั่นทั้งสามก็มาถึงห้องพยาบาลเป็นที่เรียบร้อย แล้วเธอก็ได้แนะนำตัว “เราชื่อมิฮารุนะ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วเธอทั้งสองละชื่อว่าอะไรกันมั่งค่ะ?” ซาโตรุก็ได้บอกกับเธอไปว่า “เธอนี้เก่งจังแถมน่ารักด้วย ผมชื่อซาโตรุนะ  ส่วนเจ้านั่นชื่อมาซาโตะ มันออกแนวขรึมๆหน่อย ฮ่าๆ” มิฮารุก็ได้ตอบไปว่า “โอเคจ้ายินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนนะค่ะ” แล้วมิฮารุก็ได้ถามนายเย็นชามาซาโตะว่า “นายจะไม่พูดอะไรหน่อยเลยหรอค่ะ นิ่งเป็นหุ่นเชียว?” จากนั่น มาซาโตะ ก็แอบเหลือบมองแล้วก็บอกว่า “ขอบใจเธอนะที่มาช่วยพวกเรา” เขาก็แอบเขินอยู่นิดๆ มิฮารุเองก็เขินเช่นเดียวกันเวลามองหน้าเขา เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้ง เหมือนเคยเจอกันมานานมากแล้ว แล้วซาโตรุก็ได้พูดแทรกว่า “แว่นเธอนี้ราคาเท่าไรทำมัยดูแพงจัง” มิฮารุก็ได้ตอบกลับว่า “นายนี้มันช่างถามจริงนะ อย่าไปใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเลยค่ะ” ซาโตรุก็ได้พูดแทรกอีกว่า “เธอฝึกศิลปะป้องกันตัวเก่งขนาดนั่นเลยแฮะ ทำมัยถึงต้องฝึกขนาดนั่นด้วย” มิฮารุก็ได้บอกว่า “มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องเอาชนะชายคนหนึ่งตามคำสัญญาที่ให้กับเขาไว้ เป็นการชนะทั้ง บู๊ และ บุ๋น เพื่อให้ชายคนนั่นทำตามคำสัญญา เธอไม่ควรรู้มากกว่านี้หรอก เราบอกเท่าที่พอจะบอกได้ละซาโตรุคุง” และเธอก็ได้บอกเขาทั้งสองต่อว่า “ฉันได้เวลาอ่านหนังสือก่อนนะค่ะ เราคงได้เจอกันเร็วๆนี้นะจ้ะ” หลังจากนั่นเธอก็ได้เดินจากไป
   มาซาโตะ ก็ได้พูดกับซาโตรุว่า “นายนี้มันช่างถามจริงนะ แถมขี้โม้อีก”แล้วซาโตรุก็ตอบสวนกลับว่า “นายนี้แอบเป็นห่วงเขาอยู่นะ แต่ไม่หยักกะเห็นนายพูดคุยกับเธอเลยฮ่าๆเป็นโรคไม่ถูกกับผู้หญิงหรอ ว้ายๆ หรือนายจะเป็น!!” มาซาโตะ ทำหน้าเครียดใหญ่ทำอะไรไม่ถูก ซาโตรุก็เลยพูดว่า “ล้อเล่นน่า นายไม่ได้เป็นอย่างว่าหรอก แต่มิฮารุนี้เธอเป็นแม่พระได้เลยนะเนี้ย น่ารักแถมใจดีช่วยเหลือพวกเราอีก นี้คือนางจากฟ้าชัดๆที่ส่งมาช่วยเราแน่เลย!!”