บทที่ 2

วันธรรมดาของเด็กหนุ่ม  

2/4/2226       13:00 PM

   หลังจากเลยเวลาพักเที่ยงไป มาซาโตะและซาโตรุที่อยู่ห้องพยาบาลได้รับการรักษาเป็นที่เรียบร้อย ทั้ง 2 ได้เวลาเข้าเรียนช่วงคาบบ่ายพอดี ซาโตรุขอไปเข้าห้องน้ำก่อน โดยให้มาซาโตะเข้าห้องล่วงหน้าไปก่อน
    เมื่อเขาได้เดินเข้าห้องอาจารย์ก็เดินเข้าห้องพร้อมสอนพอดี อาจารย์ท่านนั้นก็ได้กล่าวขึ้นมาว่า
    อาจารย์ : “วันนี้เรามีนักศึกษาห้อง 406 คนใหม่มาแนะนำให้รู้จัก เธอจะมาอยู่ด้วยกันกับพวกเธอนะ” 
    ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงผมบรอนคนเดิมที่ มาซาโตะและซาโตรุเจอเมื่อช่วงพักเที่ยง เธอคือมิฮารุนั่นเอง ทำเอามาซาโตะคาดไม่ถึง
    มิฮารุ : “สวัสดีจ้า  เราชื่อมิฮารุ หรืออลิสาเบท โพเชรดคี ยินดีทีได้รู้จักนะค่ะทุกคน” 
    อาจารย์ : “ทุกคนได้รู้จักกับคุณอลิสาเบท กันแล้วสินะ เธอเป็นคุณหนูของทางโพเชรดคีกรุ๊ป ที่มีอิทธิพลด้านการทำเหมืองแร่พลังงานที่ดังที่สุดในขณะนี้ ขอให้ทุกคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและกันนะ”
    ขณะเดียวกันเพื่อนๆในห้องเรียนก็ได้ตกใจกันอย่างมาก มาซาโตะเองก็พอจะรู้จักกับตระกูลนี้อยู่บ้างเหมือนเคยพบบุคคลเหล่านี้ที่ไหนในอดีต ซาโตรุที่พึ่งกลับมาจากห้องน้ำเมื่อสักครู่ก็ทำหน้ามึนงงกับเหล่าเพื่อนๆในห้องที่ดูสีหน้าแต่ละคนตกใจ ซาโตรุเดินไปนั่งที่โต๊ะตนเอง โดยอยู่ใกล้เคียงกับมาซาโตะพอดี

    ซาโตรุจึงได้รีบถามกับมาซาโตะเรื่องนี้ทันที “นี้นายช่วยอธิบายเหตุการณ์นี้ทีสิว่าทำไมเพื่อนๆในห้องถึงตกใจกันขนาดนั้น” มาซาโตะจึงได้ตอบกลับ “อ่อ.. นางจากฟ้าของนายตั้งแต่วันนี้จะมาอยู่ห้องเดียวกันกับเราเพื่อนเอ่ย..” ซาโตรุก็ได้พูดแบบตกใจเสียงดังขึ้นมา “ว่าไงนะ!! มิฮารุมาอยู่ห้องเดียวกับเรานี้นะ..” ทันใดนั้นอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่ได้พูดแทรกขึ้นมาทันที “เธอตรงนั้นนะอยากถูกให้มายืนหน้าห้องมั่ย? อาจารย์จะได้ให้เธอมาคุยกับอาจารย์หน้าชั้นเรียนซะเลยนี้” เพื่อนๆในห้องเรียนขณะนั้นแอบขำกันนิดๆทำเอาซาโตรุเขินทันที มิฮารุที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดก็หันมาแอบมองทั้ง 2 มาซาโตะที่ได้สบตากับเธอพอดีได้หันไปมองทางริมหน้าต่างแทน มิฮารุเลยคิดในใจ “นายหน้านิ่งคนนี้ดูเหมือนไม่ค่อยอยากมองหน้าเราเลยหรือนี้ ตาขรึมมาซาโตะ.. แต่ว่าเขาก็เป็นบุคคลที่หน้าค้นหาอยู่พอตัวเลย เรายิ่งชอบๆแบบนี้พอดีเลย” ความรู้สึกของมิฮารุก็ได้เริ่มมีใจชอบในตัวมาซาโตะขึ้นมา ทำให้เธออยากลองจีบมาซาโตะเพื่อลองใจของเขาสักหน่อย

2/4/2226       14:30 PM

    ถึงเวลาคาบกีฬาพอดี เพื่อนๆในชั้นเรียนได้เดินทางไปที่ห้องเปลี่ยนชุดเพื่อเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบในการเล่นกีฬา ซาโตรุชอบคาบนี้มากที่สุดเพราะเขาอยากออกกำลังกายพร้อมกับเพื่อนๆ หลังจากเปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยแล้วทุกคนก็เดินออกมาที่สนามหลังมหาวิทยาลัยทันที มาซาโตะกำลังทำการยืดเส้น ทันใดนั่นมีเสียงของซาโตรุตะโกนมาว่า “มาซาโตะคุงมาทางนี้หน่อยพอดีจะมีเพื่อนมาแนะนำให้รู้จักนะ” มาซาโตะก็เดินไปหาซาโตรุทันที มาซาโตะได้สังเกตเห็นเขายืนอยู่กับกลุ่มชาย 3 คน ซาโตรุได้กล่าวขึ้นหลังจากมาซาโตะเดินมาหาเขาว่า “เราจะแนะนำเพื่อนสนิทประจำห้องทั้ง 3 ให้นายรู้จัก คนทางซ้ายชื่อ มิคาเอล, คนกลางชื่อ จอนร์ และคนขวาชื่อ คิมยอง” แล้วทั้ง 3 ได้ทักขึ้นมาว่า “ยินดีที่ได้รู้จักนะมาซาโตะ” มาซาโตะก็ได้ตอบกลับ “ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน”

    หลังจากทั้ง 4 คนได้รู้จักกันเสร็จแล้ว อาจารย์ก็ได้เดินมาถึงพอดี แต่ดูเหมือนสีหน้าของเขาจะไม่ค่อยดีเท่าไร ทันใดนั้นอาจารย์ก็ได้พูดถึง นักศึกษาทุกคนว่า “อาจารย์ชื่อ แอนดี้ เป็นอาจารย์หน้าใหม่ที่จะมาดูแลพวกเธอขอฝากตัวด้วยนะ วันนี้ให้พวกเธอเล่นกีฬาตามใจชอบได้เลยนะ พอดีอาจารย์ท้องเสียหนักมาก ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะพวกเธอ” นักศึกษาทุกคนทำหน้าดีใจกัน เพราะจะได้เล่นอิสระ ซาโตรุชวนมาซาโตะไปเตะฟุตบอลกัน มาซาโตะก็ดูเหมือนชอบฟุตบอลด้วยทำให้เจ้าตัวรีบตกลงไปเล่นด้วย ซาโตรุได้เกิดไอเดียขึ้นมาแล้วได้บอกคนในกลุ่มว่า “ใครเตะบอลเข้าประตูได้มากกว่าสามารถให้คนไหนก็ได้พาเลี้ยงข้าวช่วงเย็น” ทั้ง 4 คนก็เห็นด้วยกับซาโตรุ ทันใดนั่นซาโตรุก็ได้เรียกมือประตูที่เก่งที่สุดในห้องมาทำหน้าที่เฝ้าประตู

    ซาโตรุ: “คนนี้มีชื่อว่าหวังโอชุนนะ ฝีมือการรับบอลของเขาสุดยอดมาก” 

    หวังโอชุน: “เข้ามาได้เลยผมไม่ออมมือให้แน่นอน” ทั้ง 5 คนก็ได้แข่งกันอย่างดุเดือดแต่คนที่เด่นสุดตอนนี้มี 2 คนคือ มาซาโตะและซาโตรุที่คพแนนทั้ง 2 ไล่ตามกัน แต่กลับเป็นว่าซาโตรุเป็นฝ่ายชนะไปแบบทันเวลาฉิวเฉียด ทันใดนั้นซาโตรุก็ได้พูดขึ้นขณะที่เขากำลังเหนือย “เกือบแพ้แล้วมัยละ นายเก่งมากมาซาโตะคุงที่ไล่ตามได้ขนาดนี้” มาซาโตะก็ได้ตอบกลับไปว่า “ผมก็เกือบจะชนะนายแล้วแต่ดันพลาดไป แต่นายเก่งมากนะผมขอชมเลย” ทั้ง 6 คนก็ได้เดินไปนั่งพักที่ข้างสนามกีฬา มิฮารุที่สังเกตอยู่ ก็นึกคิดในใจ “นายหน้านิ่งอย่างมาซาโตะก็มีฝีมือด้านกีฬาอยู่สินะ”

2/4/2226       19:00 PM

    หลังเลิกเรียนทั้ง 6 ที่ประกอบด้วย มาซาโตะ,ซาโตรุ,หวังโอชุน,มิคาเอล,จอนร์ และคิมยอง ได้เดินทางไปย่านชานเมืองเขต 7 ที่อยู่ไม่ห่างจากเขตเมืองหลวง ซาโตรุได้พูดขึ้นมาว่า “อย่าลืมสัญญานะคนที่ชนะได้เลือกให้คนนึงในกลุ่มต้องเลี้ยงข้าวเย็นเด้อ ซึ่งเราได้ตัดสินใจแล้วว่าจะให้มาซาโตะเลี้ยงนะ” มาซาโตะก็ได้หันหน้าตอบกลับไปอย่างทันที “ว่าไงนะนี้ผมหูฟาดไปหรือเปล่า? ” ซาโตรุก็ได้ตอบกลับทันที “นายไม่ได้หูฟาดหรอกเพื่อนเอ่ย ฮ่าๆ” ทั้ง 6 คนก็ได้เดินเข้าไปร้านอาหารบุฟเฟ่ต์ชื่อ โรยัลซี     ซึ่งเป็นร้านที่มีอาหารทะเลครบครัน แล้วทั้ง 6 คนก็ได้นั่งประจำที่พร้อมสั่งอาหารเรียบร้อย มาซาโตะก็ได้พูดขึ้นว่า “เดี๋ยวผมขอตัวเข้าห้องน้ำแปปนะทุกคน” มาซาโตะก็ได้ลุกขึ้นไปห้องน้ำทันที ซาโตรุและเพื่อนๆก็ได้ดูเมนูแต่ละอย่างน่าทานทั้งนั้นราคาก็ไม่ได้แพงสำหรับวัยรุ่น ขณะที่ทั้ง 5 คนกำลังจะสั่งอาหารก็มีพนักงานเดินมาทางนี้พอดี ซาโตรุก็ได้เรียกพนักงานมารับออเดอร์อาหาร “พวกผมขอสั่งรายการตามนี้นะครับ”  ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้มองหน้าขึ้นไปที่พนักงานคนนั้นแล้วตกใจขึ้นทันที “อ้าวนายมาซาโตะนี้ มาใส่ชุดพนักงานเสริฟได้ยังไงละนั่น” มาซาโตะก็ได้พูดกลับทันที “พอดีผมทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านนี้ช่วงหลังเลิกเรียนประจำครับ เชิญสั่งอาหารได้เลยผมเลี้ยงเต็มที่” จอนร์ก็ได้พูดขึ้นมาว่า “นายนี้เป็นคนขยันจริงจังนะนี้หางานพิเศษหารายได้เสริม” มาซาโตะก็ได้พูดขึ้นมาว่า “นายพอดีทางบ้านของผมมีรายจ่ายที่ยังไม่เพียงพอเท่าที่ควร ผมเลยหางานเพื่อช่วยเหลือคุณแม่นะครับ ท่านทำงานคนเดียวมาหลายปีแล้วผมเลยอยากช่วยท่าน” ทุกคนที่นั่งอยู่ก็ได้รู้สึกซึ้งใจกับมาซาโตะขึ้นมาทันที ขณะที่ทั้ง 5 คนได้นั่งรับประทานอาหารอยู่ก็ได้มีเสียงมาซาโตะได้พูดผ่านไมล์ออกมาว่า “ยินดีต้อนรับทุกท่านที่เข้ามาใช้บริการทางร้านโรยอลซีของเรา ในคืนนี้มีร้องเพลงยามค่ำคืนของทางร้าน ขอให้ทุกท่านฟังอย่างเพลิดเพลินในคืนนี้ทุกคนนะครับ ขอเสียงตบมือให้แก่นักร้องด้วยครับผม” ทุกคนในร้านก็ได้ตบมือกันสนั่นร้านด้วยท่าทางตื่นเต้น เมื่อเสียงตบมือสงบลงก็มีนักร้องสาวสวยเดินขึ้นเวทีที่อยู่กลางร้าน “วันนี้พวกท่านเหนื่อยจากการทำกิจกรรมมาทั้งวัน ดิฉัน ราเชล จะพาทุกท่านสนุกไปกับค่ำคืนนี้” เมื่อเธอได้พูดจบก็ได้ร้องเพลงขึ้นทันที พร้อมดนตรีที่บรรเลงอย่างเพลิดเพลิน หลังจากทั้ง 5 คนได้ทานอาหารกันจนอิ่มแล้วพร้อมจ่ายเงิน มาซาโตะก็ได้มารับเช็คออเดอร์ ที่เหล่าเพื่อนๆของเขาได้สั่งไป “โอเคพวกนายกลับได้เลย เดี๋ยวผมจ่ายให้เอง” ซาโตรุก็ได้พูดขึ้นมาว่า “มาซาโตะคุงไม่อยากให้พวกเราจ่ายเงินให้หรอ พอดีพวกเราเปลี่ยนใจแล้วเมื่อเห็นนายดูท่าทางลำบาก” มาซาโตะก็ได้ตอบกลับไปว่า “ไม่ได้ๆ เราสัญญากันไว้แล้วใครที่ถูกเลือกก็ต้องจ่ายให้ ตกลงนะเพื่อนๆทุกคน สัญญาต้องเป็นสัญญา” ซาโตรุและเพื่อนๆก็ได้ยกนิ้วให้แก่มาซาโตะคุงเป็นบุคคลที่น่ายกย่องจิงๆ

    จากนั้นเพื่อนๆก็ได้เดินทางกลับบ้านทันทีเพราะดึกแล้วทางบ้านจะเป็นห่วงได้ มาซาโตะที่กำลังเปลี่ยนชุดกลับ ก็ได้มีผู้จัดการร้านและนักร้องสาวราเชลเดินมาทางมาซาโตะ “เดินทางกลับโดยปลอดภัยนะมาซาโตะคุง ไม่นึกเลยว่าวันนี้เธอจะพาเพื่อนๆมาเลี้ยง” ผู้จัดการพูดด้วยท่าทางที่ยิ้ม ส่วนราเชลก็ได้พูดขึ้น “พี่ขอฝากขนมนี้ให้น้องสาวเธอด้วยนะ เธอน่าจะชอบ” มาซาโตะก็ได้ตอบรับไปว่า “ยินดีครับพี่สาว ขอบคุณทั้ง 2 คนที่คอยช่วยเหลือผมนะครับ” มาซาโตะได้เดินทางกลับถึงบ้าน แล้วเดินตรงมานั่งที่ห้องรับแขกทันที แล้วน้องสาวเขาก็ได้เดินมาทักว่า “เป็นยังไงบ้างพี่ เรียนที่ใหม่เจอเพื่อนใหม่ดีๆมัยค่ะ” มาซาโตะก็ได้พูดกับน้องสาวทันที “พี่เจอเพื่อนที่ดีเลยละ เขาคอยแนะนำสิ่งต่างๆในมหาลัยและให้คำปรึกษาเรื่องต่างๆ อ่อนึกขึ้นได้พี่สาวราเชลที่ร้าน ฝากขนมมาให้น้องด้วยเก็บไว้ทานพรุ่งนี้นะ ตอนนี้ดึกแล้วได้เวลาเข้านอนจ้า” น้องสาวของเขาก็ได้ตอบกลับทันทีด้วยสีหน้าดีใจ “อายากะชอบขนมนี้พอดีเลย ขอบคุณพี่ชายมากค่ะ” อายากะก็ได้รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนเตรียมเข้านอน

    มาซาโตะได้ไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุดเตรียมเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของเขาก็ได้มีเสียงทักขึ้นมาพอดี “วันนี้ลูกดูมีความสุขใหญ่เลย แม่เดาว่าน่าจะได้เจอเหตุการณ์ดีๆเข้าสินะ” มาซาโตะได้พูดกับแม่ไปว่า “ฮะ วันนี้ผมดูมีความสุขมากเลยได้พบเพื่อนใหม่ๆ” แม่ก็ได้ตอบกลับทันที “เห็นลูกมีความสุขแม่ก็มีความสุขเหมือนกัน ได้เวลาขึ้นนอนแล้วเดี๋ยวแม่เก็บครัวก่อน เดี๋ยวก็ขึ้นไปนอนละ” มาซาโตะได้นอนบนเตียงแล้วก็ได้นึกในใจว่า “เหตุการณ์พรุ่งนี้เราจะเจออะไรที่พิเศษอีกมัยนะ ยัยผมทองจะจ้องเราอีกมัยนะสายตาของเธอดูแปลกๆ หรือเราคิดไปเองได้เวลานอนละรีบนอนๆเดี๋ยวตื่นสายพอดี”